នៅឆ្នាំ ១៣៧២ នៅលើទួលមួយខាងកើតភ្នំតូចមួយ ដែលស្ថិតនៅកន្លែងទន្លេបួនមុខប្រសព្វគ្នា មានស្ត្រីចំណាស់អ្នកមានម្នាក់ ឈ្មោះដូនពេញ រស់នៅ។ ឆ្នាំមួយ នៅពេលភ្លៀងធ្លាក់ខ្លាំង ហើយទឹកទន្លេឡើងលិច ដូនពេញបានឃើញដើមគគីរធំមួយ អណ្តែតមកជិតមាត់ច្រាំង ហើយលិចឡើងលិចចុះក្នុងទឹក។
ដូនពេញបានសុំឲ្យអ្នកជិតខាងជួយ។ អ្នកទាំងនោះបាននាំខ្សែពួរមក ចងនឹងដើមឈើធំនោះ ហើយទាញវាឡើងច្រាំងបន្តិចម្តងៗ។
ពេលលាងភក់ចេញពីដើមឈើ គេបានរកឃើញព្រះពុទ្ធរូបសំរិទ្ធចំនួន ៤ អង្គ និងរូបទេវរូបថ្មមួយអង្គ នៅក្នុងប្រហោងនៃដើមឈើ។ រូបទេវរូបនោះឈរកាន់ដំបង និងស័ង្ខ ហើយមានសក់បួងឡើងលើ។
ដូនពេញបានរួមកម្លាំងជាមួយអ្នកជិតខាង ពូនដីនៅខាងលិចផ្ទះរបស់គាត់ ដើម្បីធ្វើជាគ្រឹះភ្នំសម្រាប់សាងសង់ខ្ទម។
នៅឆ្នាំ ១៣៧២ ដូនពេញ និងអ្នកភូមិបានសាងសង់ខ្ទមប្រក់ស្បូវមួយនៅលើកំពូលភ្នំ ហើយតម្កល់ព្រះពុទ្ធរូបទាំង ៤ អង្គនៅខាងក្នុង និងតម្កល់រូបទេវរូបឈរនៅជើងភ្នំខាងកើត។ ដោយសាររូបនោះមានរចនាបថស្រដៀងនឹងរបស់ឡាវ ដូនពេញជឿថាវាអណ្តែតមកពីប្រទេសឡាវ ហើយបានដាក់ឈ្មោះថា «អ្នកតាព្រះចៅ»។
នៅពេលខ្ទមសាងសង់រួចរាល់ ដូនពេញបាននិមន្តព្រះសង្ឃមកគង់នៅជើងភ្នំខាងលិច។ តាំងពីពេលនោះមក វត្តនេះត្រូវបានគេហៅថា «វត្តភ្នំដូនពេញ» ហើយរហូតមកដល់សព្វថ្ងៃ គេនៅតែហៅវាដោយឈ្មោះខ្លីថា «វត្តភ្នំ»។ គេជឿថា ព្រះពុទ្ធរូបទាំងនោះមានឫទ្ធានុភាពខ្លាំង ហើយអាចជួយឲ្យសម្រេចបំណងប្រាថ្នា។
នេះហើយជាប្រភពដើមនៃភ្នំពេញ។ ក្នុងរយៈពេល ៦០ ឆ្នាំក្រោយមក ទីនេះបានក្លាយជារាជធានីដ៏រុងរឿងរបស់ប្រទេសកម្ពុជា។
ចប់។
វត្តភ្នំនាពេលបច្ចុប្បន្ន
វត្តភ្នំនាពេលបច្ចុប្បន្ន ដែលស្ថិតនៅលើទួលខ្ពស់មួយ នៅកណ្តាលទីក្រុងភ្នំពេញ។
